13 oktober 2006

Liefde, een werkwoord?

Er is het gezegde: "LIEFDE IS EEN WERKWOORD". Ik bekijk en vooral, ik ervaar het tegenwoordig anders, iets in de zin van: "LIEFDE IS EEN ZIJNS - TOESTAND".
Ik ga ervan uit dat alles energie is, het Leven is (o.a.) een energetisch gebeuren. Liefde is een fundamenteel aspect van de Levens-stroom, misschien wel het meest fundamentele aspect. Het blijft voor een groot deel een mysterie (als je even stil staat met ZIN-vragen, dan weet je waarschijnlijk al wat ik bedoel) Door alles wat leeft stroomt die levensenergie, een gedeelte hiervan noem ik BEZIELING. In een vorig bericht heb ik het al eens gehad over Taal. * korte samenvatting : vele woorden, vooral dan begrippen en termen, hebben door de tijd heen een lading meegekregen. Niet zelden vormt deze lading een ballast; daar komt ieder zijn persoonlijke invulling van woorden (termen, begrippen) nog eens bij.*  Ik lees tegenwoordig dikwijls al voelend, voorbij de gekende logica, met open geest en open hart; het is iets dat zich onopvallend heeft ontwikkeld, en dat dus spontaan gebeurt. Het is een geschenk, zoals alle talenten of vaardigheden dit zijn; én iedereen heeft zijn / haar specifieke talenten!  (ik heb echter geen enkele intentie om iemand van iets te overtuigen, het is enkel het delen van visie en ervaring) Ik wil ieder graag veel Zijns-Liefde toewensen
....

12:15 Gepost door McJaco in Psycho Filosofie | Commentaren (5) |  Print

Commentaren

:-) Ik begrijp wat jij bedoelt, marc, met een zijns-woord, een zijns-toestand maar moet men ook niet blijvend werken aan deze toestand, zodat het tenslotte toch een werkwoord is. Toegegeven als liefde dermate in je dagelijkse omgang met mensen verweven zit dan lijkt het eerder op een zijns-toestand. Maar velen moeten er eerst aan werken om het "zijn" te bereiken en 't is maar de vraag of iedereen die zijns-toestand voortduren kan aanhouden. Zoniet wordt he werken geblazen.
fijne avondgroet,
Iris

Gepost door: Iris | 14 oktober 2006

Reageren op dit commentaar

reactie op bericht van IRIS (14-10-06) De laatste zinnen van mijn vorig bericht zijn belangrijk: ik wil niemand overtuigen (zou weinig respectvol zijn) Er is uiteraard een altijd durend groeiproces (dat je als "werken" kan omschrijven of ervaren) maar op een bepaald moment tijdens dat proces heb ik mogen ervaren dat het plots vanzelf stroomt, het is er altijd, net zoals mijn hart klopt. En ik wil ook nog eens benadrukken dat ik dit voel als "geschenken" die mij gegeven worden.
Oprecht dank voor je belangstelling en reacties, lieve groetjes, marc

Gepost door: Mcjaco66 | 17 oktober 2006

Reageren op dit commentaar

:-) Ja, van die momenten dat het geven, het liefdesgevoel vanzelf stroomt heb ik ook wel maar dan wel tegenover bepaalde personen waarvoor mijn liefde onvoorwaardelijk is. Voor de rest heb ik toch leren op mijn hoede zijn; een beetje zelfbehoud wil ik nu eenmaal ook anders kan ik niet verder geven. Ik hoop dat je mij ook begrijpt, marc.
warme groet,
Iris

Gepost door: Iris | 18 oktober 2006

Reageren op dit commentaar

Liefde is vooral een zijnstoestand zoals je ons dat in woorden met je lezers probeert te delen McJ...en woorden inderdaad, hangen af van ervaringen. Liefde blijft een werkwoord zo lang de domino's uit het onvoldoende begrepen en niet genoeg doorvoelde verleden blijven doorvallen. de vrijheid kan pas bij liefde als zijnstoestand beginnen...het geen geen garantie is voor eeuwigdurende euforie nochthans...evenwicht tussen euforie en wanhoop is de boodschap.

Gepost door: octo | 09 november 2010

Reageren op dit commentaar

Hey Octo, evenwicht tussen euforie en wanhoop, een interessante invalshoek. Mij komt dit over als het verkennen of ervaren van uitersten, om dan ongeveer in het midden te kunnen 'vertoeven'. Wat we als mens niet ervaren hebben kennen we (meestal) te weinig, het zegt meteen ook iets over een stukje van de zin ivm ervaringen die we als moeilijk, pijnlijk enz. beleven.
Dank voor je reactie.

Gepost door: McJaco | 10 november 2010

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.