19 juni 2006

Adelend Leven

Een mijmering over "Liefde op de 4e straal" (vanuit het Hart en niet meer vanuit de persoonlijkheid), Adelend, onvoorwaardelijk; het gaat dan over "houden van die ander, dit wezen dat mij bijzonder 'raakt' en dat ik bijzonder kan 'raken'. Een beschermende reactie zoals een muur rond je optrekken, vanuit pijnlijke ervaringen, is heel begrijpelijk én heel menselijk. Maar zoals vroeger in de burchten de dikke muren voor bescherming zorgde was het er tegelijk kil en donker, want er kon heel weinig zonlicht binnen... het is een beeld dat mij destijds geholpen heeft om één en ander te doorbreken... en stilaan begon ik uit mijn burcht te komen. Ja het heeft risico's, en ja je kan opnieuw pijn voelen. In de burcht loop je geen risico maar je kan de zon niet op je huid voelen, buiten zijn er altijd potentiële gevaren (risico's) maar daar beleef je wel het leven voluit. In zekere zin kan ik over mezelf zeggen dat ik flink ben toegetakeld, vele aspecten zijn gebroken... MAAR op een ander niveau (dat is dan wat ik de 4e straal noem, de hart-chakra,...) heb ik iets mogen ontvangen en eigen mogen maken dat alle aardse consequenties overtreft. Dit neemt verdriet / pijn e.d. niet weg, maar het wordt meestal anders beleefd én er staat iets naast dat niet meer wankelt. Het is een dimensie, een thema waar woorden enkel maar kunnen benaderen waar het echt over gaat. Het is leven in, en vanuit de verbondenheid met onze Ziel, onze wezenskern, samen met leven in verbondenheid met dat Grote Geheel (dat mysterie is en blijft) het is leven in verbondenheid met de Liefdesbron, de Levensbron. (In het Engels is ook woordelijk de link zichtbaar: Live - Love; de "i" van individual (individu) wordt een "o" een cirkelvormige letter. De cirkel heeft geen begin en geen einde, de eeuwigheid, het Grote Geheel)

10:49 Gepost door McJaco in Psycho Filosofie | Commentaren (3) |  Print

Commentaren

Uit je schelp komen... ... is niet makkelijk, maar, zoals je stelt, is het desondanks inderdaad meestal best de moeite waard. Je stelt je kwetsbaar op en dat is niet altijd evident in de harde wereld die ons soms omringt, maar je voelt de vrijheid, de wind op je huid, de regen maak je nat, je voelt de haat, maar ook de liefde. Je wordt meegesleurd in een maalstroom van emoties en je doet waarvoor je hier uiteindelijk gekomen bent: je leeft !!

Gepost door: Jimmy | 20 juni 2006

Reageren op dit commentaar

:-) Ja, het vraagt soms moed, heel veel moed, om toch steeds naar buiten te komen, ondanks dat je weet dat dingen en mensen je terug die innerlijke pijn bezorgen die je eigenlijk wilt verbannen.
Heb het ook moeten leren inzien dat pijn behoort tot het leven, net zoals vreugde. En dat liefde geven en ontvangen nooit in evenwicht zullen staan; dat hoeft ook niet maar ik bedoel daarmee : naast de pijn zijn er de helende ervaringen waarmee we onze pijnen kunnen verzachten.
Zo tracht ik ook verder te leven. Durven naar buiten komen en durven aanvaarden.
groetjes van
Iris

Gepost door: Iris | 22 juni 2006

Reageren op dit commentaar

Mijn beste. Zo is het. Nu maar meer mijzelf verbinden met het hart. En ook een plek geven aan de onvoorstelbaar grote woede die ik voel in de wereld.De woede die ik zou willen gebruiken om ook situaties te kunnen veranderen.
Lieve groet.

Gepost door: enscho | 26 juni 2006

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.