11 november 2005

Beeldvorming en effecten ervan

Hebben beelden en kwetsuren iets met elkaar te maken? Onze waarnemingen tijdens het leven op aarde verloopt voor een groot deel via beeldvorming. Maar een beeld zegt eigenlijk weinig tot niets over het WEZENLIJKE van een mens; daarbij kunnen beelden nogal eens ‘aangepraat’ zijn. Mensen voelen zich regelmatig ‘gekwetst’; dikwijls wel te plaatsen, maar eigenlijk hoeft dit niet meer! Waarom zou ik mij gekwetst voelen wanneer de ander iets gedaan of gezegd heeft dat niet strookt met de normen, met de (of mijn) verwachtingen, enz? Beweren dat die ander mij gekwetst zou hebben is (ten dele) onterecht. Met het ‘wel te kunnen plaatsen’ bedoel ik het volgende, en dan in algemene zin: Ofwel zijn het mensen die (mede vanuit hun levensverhaal) te zeer met zichzelf bezig zijn (en dit is niet als verwijt of beschuldigend bedoeld), eventueel in gecamoufleerde en/of onbewuste vorm; ofwel leven die mensen nog veel vanuit hun persoonlijkheid (3e straal), en dan kunnen we ons wél nog over een aantal relationele aangelegenheden gekwetst voelen, maar Liefde vanuit het wezen (4e straal) de Adelende Liefde, die onvoorwaardelijk is, voelt zich nooit om zo iets gekwetst, en echt wel nooit! (en zal anderen ook nooit dat kwetsend gevoel geven)Het is mogelijk dat we onszelf (en dus ook anderen) niet meer herleiden - reduceren - tot een beeld. Tijdens ons leven op aarde ‘moeten’ we veel met beelden werken; daar is ook niets mis mee, als we ons maar bewust zijn dat het een beeld is, een glimp van de werkelijkheid. Een werkelijkheid die veel groter is, een werkelijkheid die niet (ver-)oordeelt. De weg (naar wat we te verwezenlijken hebben) zegt niet alles over waar we naar toe gaan. Even iets over “wat we te verwezenlijken hebben”, ver-wezen-lijken, is naar het wezen gaan, je eigen wezen worden en vanuit je eigen wezen leven, alles wat we doen wordt dan hiervan doordrongen...Het kan heel belastend zijn wanneer iemand teveel moet ervaren dat relaties van en met anderen hoofdzakelijk met ‘beelden’ gevuld zijn ... natuurlijk wordt dit aangevoeld, het wezen voelt dat (het gaat niet om ‘mij’, ‘ik’ word niet gezien) en dat kan verdriet brengen ...

11:32 Gepost door McJaco in Psycho Filosofie | Commentaren (1) |  Print

Commentaren

Kwetsbaarheid Lijkt het verhaal van de grot van Plato wel. Kant zei het ook al. We zien alleen de buitenkant van de dingen, hun verschijning. Wat de dingen "an sich" zijn, daarvan krijgen we geen hoogte.

Toch kan ik het de ander niet kwalijk nemen dat hij/zij zich van zijn/haar beperkt instrumentarium bedient en mij niet ziet zoals ik wezenlijk ben. Weet ik dat überhaupt zelf. "Ken jezelf", zeiden de oude Grieken al, en dat is inderdaad op zich al een hele uitdaging en opgave.

Als ik dan eenmaal tot mezelf ben doorgedrongen, dan wordt het vanuit die echte kennis inderdaad mogelijk om me niet meer te laten kwetsen door de manier waarop anderen mij zien.

Ik, althans, ben er nog niet en denk niet ooit in dat stadium aan te komen. Ik weet zelfs niet of het kan. Deze wereld is niet perfect, ik ben geboren met 5 zintuigen, die met de jaren slijten, en met een kwetsbaar ego. Eigenlijk vormt die kwetsbaarheid voor een groot deel ook onze menselijke charme. Zet tegenover kwetsbaarheid en vertrouwen, tederheid, repect en begrip en je hebt liefde en vriendschap. Om tot tederheid, respect en begrip te kunnen komen, is het m.i. niet nodig om het wezen van de ander te kennen, wel openheid en verdraagzaamheid.

Gepost door: Jimmy | 11 november 2005

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.